"𝐒𝐞𝐧𝐢𝐧 𝐢𝐜̧𝐢𝐧 𝐠𝐨̈𝐳𝐲𝐚𝐬̧ı 𝐝𝐨̈𝐤𝐦𝐞𝐲𝐞𝐜𝐞𝐠̆𝐢𝐦 𝐎𝐩𝐡𝐞𝐥𝐢𝐚; 𝐘𝐞𝐭𝐞𝐫𝐢𝐧𝐝𝐞𝐧 𝐜̧𝐨𝐤 𝐬𝐮 𝐚𝐬̧𝐭ı 𝐮̈𝐳𝐞𝐫𝐢𝐧𝐝𝐞𝐧 𝐜̧𝐮̈𝐧𝐤𝐮̈."*

Kaburgalarında bir ağrı,
Susmuyor içindeki acı.
Tenimi yakıyor son kez seviştiğimiz yatağın soğuk tarafı.
Yokluğum damalarımda bir zehir gibi dolaşıyor. Okyanusun dibinde gözlerini arıyorum.
Dinle beni. Duy sesimi.
Gözlerindeki ruhu kaybetmiş, göğüs kafesi buz kesmiş küçük kız. Bu kitap senin için.
Sırtındaki neşteri sakla ama acısını unutma.
Yalnızlığı hisset ama sakın kimsesiz kalma. Kıskıvrak yakalanma ıssız odalarda.
Aynadaki yansımandan kaçma.
Islanmaktan korkma ama boğulacağın sulara dalma.
Dinle beni Ophelia; senin için bir damla göz yaşı dökmeyeceğim. 
Çünkü;
𝐘𝐞𝐭𝐞𝐫𝐢𝐧𝐝𝐞𝐧 𝐜̧𝐨𝐤 𝐬𝐮 𝐚𝐬̧𝐭ı 𝐮̈𝐳𝐞𝐫𝐢𝐧𝐝𝐞𝐧. *
🕷️
Hera Yarkan ve Atlas Katrivas. 
İsimlerimiz bir gazete kağıdında bile yan yana gelmezdi. Önümdeki deftere karaladığım güçsüz şiirlerde bile onun ismini kendi ismimin yanına yazmaya gitmezdi elim.

Onunla aynı masaya otururduk. Aynı sofrada yemek yerdik. Aynı evde dolaşırdık. Aynı şehirde, aynı semtte yaşardık. Fakat hiçbir zaman aynı dünyaya ait olamamıştık.

Karşısına oturup bakışlarımı üzerinde arsızca gezdirdiğimde bile gözleri gözlerime değmezdi. Sanki içerisinde boğulacağım o mavi gözlerine bir kere daha bakarsam kaybolurmuşum gibi kaçırırdı benden.

Yine de onu severdim.
Her şeye rağmen.

Çünkü kalbimdeki kara deliğin içerisinde yok olduğunu hissetmediğim tek duygu buydu. Atlas Katrivas'a karşı duyduğum çekim bana yaşadığımı, hissettiğimi ve hâlâ var olduğumu hissettirirdi.
Ben onun açtığı yaraya bile sadıktım. Göğsümde hissettiğim öfkeye, onun için aldığım nefese, kalbime sığmayan nefrete bile sıkı sıkı bağlıydım. 

O ise...
Atlas’tı işte.

Bu hislerle beni bir başıma bırakır, yine evine dönerdi. Bir fotoğraf karesinden daldığım gök mavisi gözlerini bile benden esirgerdi